نوشته ها

زاغ بور تنها پرنده ی اندمیک ایران

ارسال شده توسط :

زاغ بور تنها پرنده ی اندمیک ایران

(( میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان خراسان جنوبی ))

زاغ بور یا زاغ کویری پرنده‌ای از خانواده کلاغیان است. این پرنده تفاوت‌های زیادی با دیگر خویشاوندانش یعنی کلاغ‌ ها و زاغ‌ ها دارد که از آن جمله می توان به زمین زی بودن آن اشاره کرد به‌ طوری‌که حتی در هنگام احساس خطر نیز دویدن را به پرواز ترجیح می‌دهد. داشتن صدای خوش و رنگ نخودی مایل به قهوه‌ای نیز از دیگر ویژگی های آن است.

به گزارش روابط عمومی اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان خراسان جنوبی، طول بدن زاغ بور تقریباً ۲۴ سانتیمتر است و دارای دم و منقار سیاه رنگ بلند با اندکی خمیدگی رو به پایین است. رنگ پر و بال آن نخودی مایل به قهوه‌ای است. رنگ صورتش کمرنگ‌تر بوده و از قاعده منقار تا چشم‌ ها لکه سیاه ‌رگه مانندی کشیده شده است همچنین لکه سیاه بزرگی در بالای سینه‌اش دیده می‌شود. بال‌ها پهن با دو نوار سفید رنگ است که در پرواز مشخص می‌شوند. این پرنده دارای پاهایی بلند و سیاه‌ رنگ است که برای دویدن در بیابان تکامل یافته‌ است.

زهرا رضایی ملکوتی سرپرست پایگاه بیابان لوت در این خصوص گفت: زاغ بور در مناطق بیابانی و نیمه ‌بیابانی ایران زندگی می‌کند و تنها پرنده ی بومی انحصاری (اندمیک) ایران است. این پرنده در بیابان لوت و نخلستان روستای دهسلم دیده می شود و برای زندگی در زیست‌ گاه خود سازگاری‌هایی یافته است. پاهای بلند و قوی این پرنده برای دویدن تند و چابک میان ناهمواریها و بوته ‌زارها و نوک بلند و خمیده‌ی آن برای کندن و کاویدن زمین مناسب است. با آن‌که این پرنده می‌تواند پرواز کند اما کم ‌پرواز است، پروازی کوتاه دارد و بیش‌تر ترجیح می‌دهد روی زمین بدود.

ملکوتی افزود: این پرنده وابستگی زیادی به گیاه ِ بوته‌ ای ِقیچ دارد و لانه ی خود را بر روی قیچ می‌سازد. حشره‌ خوار و دانه ‌خوار است. معمولاً در اردیبهشت ۴ تا ۶ تخم می‌گذارد. پرنده ی ماده بر روی تخم می‌خوابد و پرنده ی نر برای او غذا می‌آورد. نر و ماده هر دو در بزرگ کردن جوجه‌ها مشارکت دارند. جوجه‌ها بعد از ۱۷ تا ۱۹ روز از تخم بیرون می‌آیند. این پرنده قلمرو طلب است و به ذخیره‌ سازی غذا در زیر خاک اقدام می‌کند. معمولأ ترس زیادی از انسان ندارد ولی فاصله ی ایمنی را رعایت می‌کند.

وی افزود: زاغ بور پرنده ای است که خود را کاملاً با وضعیت بیابان وفق داده‌ است؛ به ‌طوری که به‌ جز مناطق بیابانی در جای دیگری دیده نمی‌شود. پرنده شناسان آن را گونه ای بومی و آندمیک به شمار آورده و لقب “پرنده ملی ایران” را به آن نسبت داده اند.

 

۰


نوشتن یک نظر

Show Buttons
Share On Facebook
Share On Twitter
Share On Google Plus
Share On Linkedin
Share On Youtube
Hide Buttons