نوشته ها

هتلداری

ارسال شده توسط :

هتلداری

(( هتلداری ))

احتمالاً اولین هتلداران روحانیون بودند که مریدان خود را با نیت زیارت از مکان های دور آمده بودند به طور موقت در زیارتگاه ها اسکان می دادند. برخی از پادشاهان برای کاستن از رنج سفر خود، جاده هایی می ساختند و در دو طرف آن درخت هایی می کاشتند تا از سایه ی آنها استفاده کنند. همچنین در طول راه پناهگاه هایی نیز برای مسافران مانده در شب احداث کردند. در اروپای پس از رنسانس مسافرت ها بیشتر شد و مسافر خانه داری در زمره کسب و کارهای پر سود به حساب آمد. بیشتر مسافر خانه ها در مسیر های عبوری کالسکه ها بر پا می شد و مسافران برای استراحت و تجدید قوا و یا گذراندن شب، اقامت کوتاهی در آنجا می کردند. حدود دویست سال است که مسافرخانه به شکل کنونی آن وجود دارد. در آمریکای تازه تأسیس یافته، مسافرخانه ها نان میخانه را به خود گرفتند و مکان هایی برای ملاقات های مردم و تجار از شهر ها و کشور های مختلف به شمار می آمدند. انقلاب آمریکا از یکی از همین مکان ها به نام « گرین درآگون » آغاز شد. اما به تدریج نام مناسب تری برای این نوع مکان ها رایج شد. واژه « هتل » به اقامتگاه ثروتمندان در فرانسه اطلاق می شد. تا حدود سال ۱۸۰۰ میلادی، واژه های « میخانه » « هتل » و « قهوه خانه » به یک معنی استفاده می شدند. دو دهه پس از آن، واژه « هتل » به عنوان محلی که اسکان شبانه مردم و غذای آنها را فراهم می کرد، مورد پذیرش عمومی قرار گرفت. هتل جایی برای ملاقات تاجران بود. در امریکا برای اقامت در هتل هیچ منعی از نظر طبقه اجتماعی مردم وجود نداشت و همه از هر طبقه ای آزادانه در هتل ها اقامت می کردند و برای تشکیل جلسات انجمن ها نیز شدند. چندین رئیس جمهور امریکا خود را در صحن هتل ها در معرض معرفی قراار دادند. امروزه نیز یک سوم درآمد هتل ها در امریکا از تشکیل جلسات انجمن ها و برگزاری کنفرانس ها حاصل می شود. وقتی راه آهن وارد صحنه شد، زمان سفر بسیار کاهش پیدا کرد و بسیاری از مسافر خانه ها از رده خارج شدند؛ چون مسافران در همان روز به مقصد می رسیدند.

۰


نوشتن یک نظر

Show Buttons
Share On Facebook
Share On Twitter
Share On Google Plus
Share On Linkedin
Share On Youtube
Hide Buttons